Terug naar overzicht

Imagine peace in Brussel

Geplaatst op 22-03-2016
Imagine peace in Brussel

Waar blijft Davide Martello? Deze naam zal je waarschijnlijk niet direct iets zeggen, maar wanneer ik zeg dat deze man, op zijn fiets met piano, in november 2015 de harten van menigeen veroverde door het liedje Imagine van John Lennon te spelen, dan zal er ongetwijfeld een lichtje bij je gaan branden. Zowel de man zelf, de daad van deze man, als wel het liedje Imagine, zet je aan tot denken en bezinning.

 

Ofschoon het liedje al meer dan 30 jaar bestaat, heeft het sinds de gebeurtenissen in Parijs diepe diepe indruk op mij gemaakt. De gezongen tekst is meer dan wonderschoon.

 

“Stel je voor er zijn geen landen,

Het is niet moeilijk om te doen,

Niets om voor te doden of te sterven,

Geen geloof,

Stel je voor dat alle mensen samenleven in vrede”

 

In de songtekst wordt bepleit dat geloof, rijkdom, bezit, honger of macht nooit de redenen mogen zijn voor tweespalt in de wereld. De in Duitsland wonende muzikant Davide Martello kreeg het nieuws over de aanslagen in de Franse hoofdstad live mee omdat hij op dat moment in een café naar de voetbalwedstrijd Frankrijk-Duitsland zat te kijken. Hij twijfelde geen moment en reisde met zijn mobiele piano af naar Parijs om vervolgens de wereld kenbaar te maken dat we op moeten passen.

 

„Ik kan de mensen niet terughalen, maar ik kan achterblijvers hopelijk inspireren met muziek. En wanneer mensen geïnspireerd zijn, kunnen ze alles aan. Daarom speelde ik Imagine. "Het waren de mooie woorden van Davide Martello, de pianist die de ochtend na de slachtpartij in de Franse popzaal Le Bataclan voor de deur van het theater op zijn piano zat te spelen. Het raakte mij meer dan diep. Het beeld van de man, met idealen, die zittend achter zijn piano zich kwetsbaar durfde op te stellen en daarmee zijn denkwereld bloot gaf, was van een ongekende schoonheid.

 

Waarom vertel ik dit? Het nieuwe jaar is nog geen vier maanden oud, of de eerste gebeurtenissen die ons bij zullen blijven hebben al plaatsgevonden. De recente aanslagen in Istanbul, Ankara en Jakarta, alsmede misselijkmakende gebeurtenissen in Keulen en de daarop volgende volkswoede maken de kloof tussen goed en kwaad alsmaar groter. Vandaag, 22 maart 2016, met de aanslagen op luchthaven Zaventem en twee metrostations in Brussel is wederom een inktzwarte dag in de geschiedenisboeken bijgeschreven. Angst, machteloosheid en woede hebben de dag bepaald.

 

Hoe we dit hele probleem, welke thans voornamelijk voorkomt uit de IS-problematiek, moeten oplossen weet ik niet. De burgemeester van Rotterdam zei enige tijd geleden "wegvagen", maar hoe en op welke wijze dat zei hij niet. Een andere gedachtegang is om de kloof tussen arm en rijk te verkleinen? Extreem geweld komt tenslotte vaak voort uit armoede. Als je niets meer te verliezen hebt, dan is alles toegestaan. Regeringsleiders, opiniemakers en ook, wij allen, hebben allemaal wel een oplossing, maar in hoeverre kan en of wil je daar aan mee werken. Het is ingewikkeld en helaas wordt je er te vaak in negatieve zin aan herinnerd om positief te proberen denken.

 

“Stel je voor dat je geen bezittingen hebt

Ik vraag me af of jij het kan

Geen lust naar hebzucht of honger

Een gemeenschap van mensen

Die de wereld samen delen”

 

Hoe je het went of keert de wereld is aan het veranderen. Dat is niet iets van de laatste jaren. Het is een ontwikkeling die altijd heeft plaatsgevonden, alleen wordt deze nu door alle kennis die we tot ons krijgen, direct omgezet naar eigenbelang. Zowel bij de mensen die de waarden en normen van onze maatschappij respecteren als wel de mensen die onze waarden en normen niet kennen en handelen naar hun overlevingsnormen. Het is een meer dan moeilijke discussie die zich steeds vaker zal manifesteren in haat, geweld en afkeer.

 

Het is te hopen dat de eenzame vredesactivist Davide Martello de aankomende maanden of jaren niet honderden of duizenden kilometers hoeft te rijden om op zijn piano de spreekwoordelijke stilte te moeten verbreken of juist te geven. De boodschap van het liedje moet voor een ieder vanzelfsprekend genoeg zijn om na te denken over de misstanden in de wereld.

 

“ Je zou kunnen zeggen dat ik een dromer ben,

Maar ik ben niet de enige

Ik hoop dat je op een dag bij ons komt

Zodat de wereld een eenheid zal zijn”

 

Het is goed daarbij te bedenken, dat er maar één land is dat is onze aarde, dat er maar één volk is dat zijn alle mensen samen en dat er maar één taal is,  en dat is de taal van de liefde.

 



Succes zit in delen met soortgelijk denkenden