Terug naar overzicht

En alleen de vogels vliegen van Oost naar West Berlijn

Geplaatst op 03-10-2015
En alleen de vogels vliegen van Oost naar West Berlijn

En de vogels vliegen van West- naar Oost-Berlijn. Worden niet teruggefloten, ook niet neergeschoten. Over de muur, over het IJzeren Gordijn, 
omdat ze soms in het oosten soms ook in het westen willen zijn. Omdat er brood ligt soms bij de Gedachtniskirche, soms op het Alexanderplein!

 

Wellicht komt de zojuist verwoorde tekst je bekend voor. Het was het refrein van het liedje Over de Muur van Klein Orkest, die mij afgelopen woensdag tijdens het autorijden aan het denken zette. Niet eens zo zeer omdat de Berlijnse Muur al weer ruim 25 jaar geleden viel, maar met name omdat de songtekst van het liedje zo tijdloos is.

 

Er wordt in het liedje de vergelijking gemaakt tussen 40 jaar socialistische heilstaat en 40 jaar democratische vrijheid. Het eren van Marx en Lenin versus de neonreclames, de Kurfusterdamm en het lopen langs peepshows en porno. Twee totaal verschillende werelden die, weliswaar ieders op haar eigen wijze, veel hebben bereikt. Twee werelden waar het woord vrijheid een heel andere betekenis had en nog steeds heeft. In Oost Berlijn was men bang en voorzichtig om met hun mening om te gaan. In het westen had je alleen vrijheid als je geld had. 

 

“Maar wat is nou die vrijheid, zonder huis, zonder baan. Zoveel Turken in Kreutzberg die amper kunnen bestaan. En alleen als je geld hebt, dan is de vrijheid niet duur”, wordt er in het liedje gezongen.

 

Met name de laatste zin heeft me aan het denken gezet. Na het vallen van de muur kregen de Oost Duitsers de kans om in vrijheid te leven zoals ze dat in gedachten hadden. Vrij van het militaire regime en vrij in hun doen en laten. Ze mochten zelf denken en zelf hun dromen verwezenlijken. Maar bij de vrijheid die ze kregen, kregen ze ook een enorme druk opgelegd. De druk om te overleven, zelf te voorzien in hun levensonderhoud en ervaren dat leuke dingen geld kost. Was deze verworven vrijheid de vrijheid die hun daadwerkelijk gelukkig maakte? Het zal generaties duren eer men daadwerkelijk kan genieten.

 

De val van de Berlijnse muur is weliswaar geschiedenis, maar onderdrukking en zoeken naar vrijheid is nog steeds iets van deze tijd. Als je kijkt naar het journaal, zullen we moeten concluderen dat in de afgelopen 25 jaar niet veel is veranderd. We worden dagelijks geconfronteerd met beelden van vluchtelingen, burgeropstanden en oorlogen in landen welke door machtsbeluste dictators worden geleid. Dictators die bepalen wat hun burgers moeten doen, hoe ze moeten denken en hoe ze moeten luisteren.

 

In 2010 begon de Arabische lente, welke synoniem staat voor opstanden, protesten en revoluties in vele andere Arabische landen. Oorzaken van deze protesten verschilden van land tot land, waarbij onderdrukking, corruptie en politieke vrijheid de meest genoemde oorzaken waren. In veel gevallen werden leiders en hun regering verjaagd en kreeg het volk het voor het zeggen. Ze hadden hun vrijheid terug. Althans het gevoel van vrijheid. Maar doordat het volk decennia lang is onderdrukt weet zij niet hoe zij met de vrijheid om moeten gaan.

 

We zagen het gebeuren in Oost Duitsland. Hetzelfde lot zal de mensen in Arabië ten deel vallen. En waar destijds werd gekozen voor vrijheid in alles, gaan de mensen die het niet kunnen redden in de nieuwe maatschappij, weer verlangen naar de tijden van weleer. De tijden dat ze moesten luisteren naar hun leiders en waar iedereen gelijk was. Geen zorgen omdat de ander het beter heeft. En naar ik hoop zonder geweld en onderdrukking.

 

En alleen de vogels vliegen van Oost naar West, van Zuid naar Noord, worden niet terug gefloten en niet neergeschoten. Zo zal de geschiedenis zich altijd blijven herhalen. Helaas!

 



Succes zit in delen met soortgelijk denkenden